Comments on: Verhaal van Roos over drugs

By: NNN

NNN — Thu, 26 May 2011 09:46:06 +0000

Pff, hier schrik ik echt heel erg van. Lijkt wel alsof het over mezelf gaat,
ik heb dit namelijk ook meegemaakt.
6 jaar geleden, ik was toen 14 jaar, wilde ik het een keer proberen. Ik ben toen met een schoolvriend en vriendin in een parkje gaan zitten.
In het begin voelde het nog wel okay, maar na 4 trekjes wist ik dat ik echt moest stoppen. Ik kreeg een heel naar gevoel, alsof ik mijn lichaam niet onder controle had. En toen begon de trip.. ik voelde me zo zo naar. Ik kreeg het gevoel alsof alles 10x harder op me af kwam, de geluiden en beelden. Mijn mond was ontzettend droog, Zodra ik me ogen 1 seconde sloot, leek er een eeuwigheid voorbij te gaan. Ook je zicht veranderd,ik vergeleek het met een ‘special effect’ die ze in films gebruiken. Ik weet nog dat er een soort fontuintje (in ieder geval iets rond) in het parkje stond, ik heb er denk ik urenlang rondjes omheen gelopen. Ik had het gevoel dat dat me zou kunnen afleiden, als ik druk zou bewegen.
Aan die vrienden had ik ook niets, ze waren zelf knetter stoned, en gezien ze niets van mijn trip snaptte, lachtten ze me alleen maar uit. Ik heb heel vaak uit paniek gezegd ik een ambulance wilde, maar ik kreeg nul response.
Uiteindelijk ben ik toen het na een paar uur iets minder werd, naar huis toe gegaan.

Nu 6 jaar later gaat het wel goed. Maar ik ben er pas sinds een jaartje vanaf. Het eerste jaar kwamen de gevoelens die ik tijdens de trip had terug, ik probeerde mijzelf af te leiden omdat ik het niet logisch vond wat er gebeurde. Maar dat lukte niet. Ik ben daarom iedere keer dat het gebeurde een rustig plekje gaan zoeken zodra het gevoel naar boven kwam, dan voelde mijn lichaam paniekerig aan.
Na dat jaar kwamen de klachten iets minder, niet meer dagelijks of wekelijks.. maar soms 3 keer per maand en een andere keer weer 3 maanden niet. Na 6 jaar kan ik nu gelukkig zeggen dat het een jaartje over is. Het heeft heel veel met mij gedaan. Ik loop bij een sinds mijn 16e bij een psycholoog. Die trip is daar niet de oorzaak van, al denk ik wel dat dit het heet ‘getriggerd’. De psychische schade die je eraan oploopt is ontzettend erg, ik zou dit mijn ergste vijand niet toewensen.

Ik hoor zo vaak in mijn omgeving dat mensen wiet en hasj niet als drugs zien, ‘het hoort er gewoon bij’. Maar dit is niet waar! Ook dit spul is levensgevaarlijk.
Mijn verhaal is nu wel erg lang, sorry daarvoor. Hopelijk zullen deze verhalen een les zijn voor andere mensen.

By: marieke

marieke — Thu, 26 May 2011 09:02:08 +0000

heey

ik vind het heel erg van wat er is gebeurd met je,maar je zegt dat niemand wiet moet gaan roken maar mijn tante heeft extreme pijn na haar chemokuren er is haar cannabis voorgeschreven,wiet heft mischien veel nadelen maar het helpt ook veel mensen die ergens last van hebben.Moeten die mensen dan ook maar stoppen omdat ze een bad trip kunnen maken,ik vind het echt heel erg voor je met wat er jouw is gebeurd maar dit is mijn mening

By: Linda

Linda — Thu, 26 May 2011 08:31:05 +0000

Hee, wow dit verhaal brengt een hoop slechte herinneringen naar boven.
Het ging mis toen ik en m’n vriendinnen besloten een cake te bakken, met wiet erin.
Er zat veel te veel in, en 3 van mijn zes vriendinnen gingen slecht. En ik ook. Ik dacht dat ik de morgen niet meer zou halen, mijn hart klopte zo hard dat ik dacht dat ik zou overlijden eraan, ik was pas weer gerustgesteld toen ik in het ziekenhuis aan de hartslagmeter lag, en de rustgevende, regelmatige piepjes hoorde.

Ik heb een keer zo’n flits gehad, een paar weken later, gewoon thuis toen ik voor het eerst weer onder invloed van alcohol was. Gelukkig heb ik het nu nooit meer.
Drugs gebruik ik nooit meer, helemaal niks. Het is inderdaad ontzettend gevaarlijk, en ik weet niet wat ik zou hebben gedaan als ik niet veilig bij m’n vriendin thuis was geweest. Mijn vriendinnen zijn hele verstandige meiden, dus gelukkig wisten we welke acties we moesten ondernemen, ook was de broer van mijn vriendin ook thuis, voor als het mis zou gaan. Hier ben ik achteraf zo blij om geweest!

Dus, doe het alsjeblieft niet. Ik ben tegen de lamp gelopen, maar vermijd dit voor jezelf. En als je het wel zou doen, zorg dat er altijd iemand bij is die niet onder invloed is, en denk er over na.

By: Kelly

Kelly — Thu, 26 May 2011 08:25:46 +0000

Dit is een oude topic, maar dacht reageer nog even. Ik gebruik zelf niks, geen drank, rook niet en blow niet. Ik kan er gewoon niet tegen. Maar ik heb wel meegemaakt dat een vriendin van mij bad ging. Mijn vrienden blowde allemaal, behalve ik..nooit geprobeerd ook. En op een dag waren we op de kermis, en hun gingen achter op een veld blowen. En ineens hing die vriendin aan me vast, ze zei dat ze zich zo raar voelde en niks zag. Iedereen lachte er natuurlijk uit, omdat ze allemaal ver heen waren. Ik was eigenlijk de enige die het zag. Ze bleef maar aan me vast hangen en dat ze niks meer voelde en dat ze zo misselijk was. Ik heb er eigenlijk de hele tijd vast gehouden want andere duwde der weg en ze zeiden dat ze der aanstelde. Der ouders waren op vakantie dus belde we haar au pair(zoiets was het geloof ik) en die is der komen halen met de fiets. Tijdens dit voorval is trouwens ook nog der telefoon gestolen, ongelofelijk dat mensen zo zijn.. Ze heeft zelf heel lang therapie ervoor gehad. Ik weet niet hoe het nu met der gaat verder, maar ze heeft er wel erg lang last van gehad..
Gelukkig ben ik niet iemand die zich zo snel laat overhalen, ik kan niet tegen de drank door me darmen en roken vind ik al helemaal vies.
Heel veel sterkte Roos.

By: emma

emma — Thu, 26 May 2011 08:02:16 +0000

Hoi Roos! wat een heftig verhaal! ik ben 2x bad gegaan van een joint (een fout vriendje wilde graag dat ik blowde) en nu blow ik nooit meer. wat jij beschrijft voelde ik toen ook. Bij mij is het gevoel na een dag slapen wel weg gegaan. Ik heb echter wel een idee van hoe jij je voelt en wat je bedoelt aangezien ik vaak migraineaanvallen heb gehad. of eigenlijk: ik heb een paar migraine aanvallen gehad en daarna steeds ‘nep’ aanvallen omdat ik er bang voor was/eraan dacht/in paniek raakte/lichtflitsen in mijn ogen zag en daardoor een soort migraine aanval kreeg. ik heb deze aanvallen nu al 4 jaar denk ik. het word steeds minder en ik heb er steeds sneller controle over. toen het begon had ik iedere week op dinsdag zo’n aanval, ik was in de ochtend op dinsdag zo bang ervoor dat ik helemaal in paniek raakte en gek werd, uiteindelijk kwam die aanval soms echt, soms niet echt, maar het verschil herkende ik toen nog niet. Nu, heb ik al een halfjaar geen migraine aanval meer gehad en in dat half jaar 2x een ‘nep’ aanval. ik herken deze nepaanvallen nu en op die momenten dwing ik mezelf te ontspannen, aspirine te slikken(dit helpt mij op de een of andere manier.. een soort placebo-effect denk ik) en make-up op te doen(dat leid me af). daarna gaat het gevoel en de angst vaak weg.

Ik hoop dat je moed houd en dat je boodschap overkomt. Bij mij zeker nu ik het kan vergelijken met mijn eigen ervaringen. heel veel sterkte roos! je word begrepen :)
xx Emma

By: Jen

Jen — Wed, 09 Feb 2011 08:32:30 +0000

Lekker dat jij een vertrouwelijk mailtje van je vriendin Post op internet…
Echt aardig van je

By: mode-freak

mode-freak — Wed, 28 Jul 2010 19:34:50 +0000

ik vind dit echt heel erg voor roos,ik bedoel niemand zou het leuk vinden om elke keer flitsen te zien en alles op je af zien te komen!

By: Layla

Layla — Tue, 08 Jun 2010 10:21:32 +0000

Ik heb helaas iets soortgelijks meegemaakt. Voor mij is het nu 4 jaar geleden en ik kan je vertellen Roos, dat het wel minder wordt :)
Ik blowde al 4 jaar elke dag toen het bij mij gebeurde, ik deed het dus al heel erg lang en werd ook al een jaar of drie niet echt stoned meer en kreeg geen honger en dorst meer.
Ik ga niet m’n hele verhaal in een comment zetten, maar ik heb op een avond paniekaanvallen gekregen. Ik weet nog steeds niet of dit paniekaanvallen zijn aangezien ik nooit enge gedachtes heb gehad. Het duurde ongeveer een week lang, na vele onderzoeken was er niks lichamelijks met me aan de hand (terwijl ik dacht dat ik aan het sterven was) en de diagnose was: paniekstoornis.
Ik heb na 4 jaar nog steeds kalmeringstabletten, ik ben nu wel zo ver dat ik langzaam aan het afbouwen ben en denk ook wel zonder te kunnen.
Ik heb hierna natuurlijk nooit meer geblowed, als ik het al ruik word ik niet goed.

Dus, als er hier diehards zijn: het kan ALTIJD misgaan.

By: Sarah M

Sarah M — Mon, 08 Feb 2010 14:15:28 +0000

Goh Roos.. wat een verhaal! Ik hoop echt dat je er snel vanaf geraakt want het lijkt me inderdaad een hel om zulke dingen mee te maken..

Ik heb gelukkig nooit de behoefte gehad om ook maar enige vorm van drugs te gebruiken en daar ben ik blij om.. Ik rook zelfs geen gewone sigaretten. Het spreekt me gelukkig niet aan, maar ik zou er ook gewoon vanaf blijven omwille van verhalen zoals de jouwe..

Probeer toch blij te zijn dat je er niet aan doodgegaan bent.. je hebt vrienden en familie om je heen die je graag zien, probeer je daaraan op te trekken en hopelijk gaan die flitsen snel minderen en verdwijnen…

Liefs, Sarah

By: GirlB

GirlB — Sat, 06 Feb 2010 16:04:57 +0000

@Isabella L. and,

Oke dat is nu duidelijk.

Ik doe het liever op mijn manier en jij zou als jij zou willen gebruiken het liever zelf willen halen.

Einde discussie.