Onzeker zijn, waar komt het vandaan?
Een aantal weken geleden voelde ik me sinds een lange tijd ineens onzeker. Ineens, uit het niets. Ik stond op en was onzeker over alles van mijzelf. Het gekke was dat ik het gevoel serieus sinds járen weer eens voelde. Vroeger, als tiener, was ik wel vaker onzeker. Eigenlijk altijd wel, het is natuurlijk een puberkwaal. Toch was dit bijzonder. Bijzonder omdat het leek alsof er een oude emotie uit een stoffen doos vandaan was gekomen en ineens weer volop aanwezig was. Alles wat ik die dag deed voelde ik me onzeker over. Zat mijn haar wel leuk genoeg? Is mijn huid niet lelijk? Maar ook ergere dingen. Vindt diegene mij wel aardig genoeg? Zal ik anders gewoon maar de hele dag in bed blijven? Het was een emotie die in een ver verleden, zo op de middelbare school, regelmatig aanwezig was. Naarmate de tijd vorderde verdween het. En daar was het weer, heel eventjes. Wisten jullie dat onzekerheid niet in je genen kan zitten maar daadwerkelijk aangeleerd wordt?
Ik besloot die dag lekker in bad te liggen en vroeg naar bed te gaan. De volgende dag was het compleet voorbij, gelukkig. Toch blijft het een gek iets. Waarschijnlijk had iets me getriggerd die dag, waardoor die emotie ineens weer, na jaren, omhoog kwam. Hoe zit dat nou?
Hoe word je onzeker?
Vanuit mijn studie heb ik geleerd dat het aangeleerd is, het heeft te maken met je opvoeding en omgang met anderen. Als iemand die dierbaar voor je is je hele leven heeft gezegd dat je een failure bent, dan zal dit je onbewust enorm onzeker maken. Een welbekend verhaal is dat ouders tegen kinderen zeggen dat ze dik zijn. Of dat ze dom zijn, want kijk eens hoe slim je zus is, waarom jij niet? Het hoeft niet gelijk van je familie te zijn, ook je ‘vrienden’ kunnen veel invloed op je hebben. Als je klasgenoten altijd maar riepen dat je de domste van de klas was, dan ga je dat geloven en word je bij iedere toets op school onzeker. Dit kan je de rest van je leven meedragen. Faalangst, bang zijn voor de baas, dat soort dingen kunnen je voor eeuwig blijven terroriseren.
Hoe ga je er mee om?
Het is lastig om te negeren als iemand die je dierbaar is je continue afkraakt. Gebeurt dit op dit moment (jonge lezers, opletten), zorg er dan voor dat je heel goed beseft dat dit niet aan jou ligt maar aan de persoon die het zegt. Misschien heeft die een slechte dag en uit diegene dit op jou. Jij bent immers altijd zo ontzettend lief dat je het laat gebeuren. Als je durft, zeg dan gewoon dat die persoon moet ophouden met nare opmerkingen, zeg eerlijk dat dit je onzeker maakt. Diegene heeft dat waarschijnlijk helemaal niet door. Ben je ouder en ben je in het verleden onzeker gemaakt (scarred for life), besef je dan dat jij nu de controle in eigen handen hebt en dat niemand je iets kan maken. Merk je dat je onzekerheden je echt belemmeren in je leven (je blijft liever werkeloos dan dat je durft te solliciteren), dan moet je echt hulp zoeken. Je zal zien dat een aantal gesprekken enorm kunnen helpen, vraag er naar bij je huisarts.
Nu jullie. Zijn jullie weleens ergens onzeker over? Waar komt dit vandaan, denk je?
Ik ben ook weleens onzeker maar dat is omdat ik denk dat IK anderen mensen onzeker maak… dat ik stom ben enzo… Volgens mij is dat ook zo… X fijn artikel
Ja ik zit nu nog op de laatste jaar van de bassis school. Maar ben nu al heel vaak onzeker over wat andere over me denken. Ik lig vaak s’avond te denken wat vind die gene van me? Enz soms word het wel heel erg irri
Toch bedankt voor je tips hier
Veel liefs
jaa ik ken het allemaal wel heel erg onzeker, faalangst,
durf niet mijn stappen te zetten,raak heel snel in paniek
op verschillende momenten, bijvoorbeeld als ik aan de bal ben met voetbal,zonder dat ik het wil als of geen zelfbeheersing heb, ene keer kan ik me zelf goed controleren
ene x gaat het mis, en het zou misschien ook aan mijn luiheid kunnen liggen want ik ben heel erg lui, lui & onzekerheid is niet bepaald een mooi combinatie, en ik zeg ook altijd snel sorry terwijl het niet altijd nodig is ook een teken van faalangst, en met meisjes durf ik al helemaal niet te praten of afstappen uitmijzelf dus het is allemaal wel heel irritant :( ik wil er wel heel snel van af komen ik hoop dat jullie verder nog tips voor mij hebben waardeer het erg doei.
Oh ja. Ik ben hartstikke onzeker. Voornamelijk in combi met liefde. Ik ben altijd ervan overtuigd dat mijn vriend één andere meid leuker vind dan mij. Ook omdat hij haar (in dit geval één specifiek meisje) vroeger leuk vond en nu nog bevriend met haar is. Het doet me onbewust heel veel pijn als hij haar ziet en dan bijvoorbeeld niet bereikbaar is op zijn telefoon. Ik word dan achterdochtig en dat komt voort uit mijn onzekerheid. ik wil er dolgraag vanaf, maar heb echt geen idee hoe.
Ook denk ik inderdaad vaak dat anderen mij niet leuk of aardig genoeg vinden. Piekeren, daar doe ik ook veel aan.. Stom eigenlijk, want ik ben 21, en echt niet lelijk.
Erg bedankt dat je dit artikel hebt geschreven ik ben namelijk erg onzeker maar ik wist niet hoe ik er mee om moest gaan.
Dit heeft erg geholpen!
Groetjes
Hey, goed dat je ook eens wat aandacht besteed aan dit soort dingen!:)
Ik heb best wel veel last van onzekerheden. Ik heb sociale faalangst, en zo’n faalangst dat ik altijd bang ben school te verprutsen.
Ik merk er in mijn dagelijkse leven héél veel van. Als ik bijvoorbeeld met een vriendin naar de kermis ga, of uit ga ofzo, heb ik daar eerst heel veel zin in, maar dan bedenk ik me wie ik allemaal zou kunnen tegen komen, mensen die mij niet mogen of waarvan ik denk dat ze me niet mogen. Dan ga ik me allemaal dingen bedenken die zouden kúnnen gebeuren. En dan blijf ik het liefste thuis.
Ik vind dit heel lastig, maar weet er niet echt raad mee..
Hoi Mascha.
Ik vind het een heel goed onderwerp waar je over vertelt.
Ik ben 21 en ik ben overspannen geweest en loop nu al 3 jaar thuis, het gaat gelukkig al een heel stuk beter.
Maar wat ik jammer vind is dat veel psygiaters echt (sorry) geen reet voor je doen.
Je moet echt zelf overal achter aan, en het kost allemaal weer geld.
Ook vind ik jammer dat sommige mensen je niet snappen(wat is dat overspannen enzv) daardoor ben ik ook mijn vriendinnen kwijt geraakt.
Gelukkig heb ik mijn ouders en zus die begrijpen het wel en zij helpen me erg goed.
En juist in de puberteit beginnen die onzekerheden, wat gaat ophopen later enzv.
Daarom denk ik dat mensen er wel nu wat aan moeten proberen te doen(nu ze nog jong zijn:).) zodat ze er later niet last meer van hebben zeg maar.
Probeer zoveel mogelijk te praten met vertrouwde mensen gooi t er uit zal ik zeggen.:D en denk aan de positiefe dingen en niet steeds negatief:)
hey, jah ik heb precies het zelfde probleem zeg maar, het gaat nu wel iets beter maar heb nog steeds last van depressie, en ik zit al een jaar te wachten op een psygiater, maar je hebt gelijk ze doen niks..gewoon niks.. ze denken dat ze je probleem wete enzo, ze schrijven wat op een kladblok en dat was ‘t …maar iniedergeval altijd positief blijven denken! ;) x
Geweldig dat je hier aandacht aan besteed! Vroeger was ik erg onzeker maar nu is dat steeds meer weg aan het gaan, gelukkig. (Ik ben nu 14.) Ik heb alleen niet het idee dat je onzeker wordt doordat iemand jouw steeds zal afkraken, ik ben namelijk (gelukkig) nooit echt afgekraakt en daar ben ik ontzettend dankbaar voor, maar toch was ik tot korte tijd geleden echt heel erg onzeker. Tijdens jouw uitleg vroeg ik me af hoe dat dan kan. Maar ik denk dat het komt dat het soms niet eens echt afkraken is met woorden, maar dat het misschien ook door lichaamstaal gebeurt, dat iemand negatieve lichaamstaal naar jouw toe zend en dat je daar onzeker van wordt, dat is denk ik waardoor ik onzeker ben geworden. Gelukkig heb ik nu een heleboel lieve vriendinnen en weet ik dat ik door veel mensen wordt gewaardeerd dus het onzekere steeds meer begint te zakken, maar ik vind het onwijs goed dat je hier aandacht aan besteed omdat bijna iedereen, vooral meisjes in de puberteit hier veel last van kunnen hebben. You go, girl!
xx
Ik ben heel vaal onzeker omdat ik vroeger altijd gepest ben. Bijna mijn hele basisschool tijd werd ik gepest door de kinderen in mijn klas, ze zeiden altijd dat ik dik was. Ik ben al vanaf de bassischool onzeker over mijn figuur en ik ben ook onzeker over heel veel andere dingen. Toen ik van de middelbare school naar het MBO ben gegaan ben ik in de zomervakantie bijna 10 kilo afgevallen, dit maakte me al wat zekerder. Nu, een jaar later dat ik deze 10 kilo ben kwijtgeraakt voel ik me wel wat zekerder over mijn figuur maar als ik andere meisjes zie die een mooier lichaam hebben dan mij, dan ben ik weer onzeker over mijn lichaam en wil ik meer afvallen. Ik ben ook onzeker als ik uitga, ik weet niet hoe ik moet dansen en ik schaam me heel snel voor dingen. Daarom ga ik bijna nooit uit. Van binnen weet ik dat het niet goed is om niet vaak uit te gaan, ik raak mijn vrienden kwijt en ik leer ook nooit nieuwe mensen kennen. Ik spreek ook bijna nooit af met mijn vriendinnen, waarom weet ik eigelijk niet. Ik denk omdat ik nooit veel te vertellen heb omdat ik niets meemaak en dan schaam ik me dat ik niets te vertellen heb. Als ik niet uitga en niet met mijn vrienden afspreek denk ik dat de onzekerheid steeds erger word en dat ik me af ga sluiten van de buitenwereld. Ik merk wel áls ik ergens heen ga en ik drink een paar wijntjes dat ik dan minder onzeker ben. Het gevoel dat ik niet onzeker ben voelt zo fijn! Maar ik kan niet elke dag wijntjes drinken voordat ik ergens naartoe ga, dan word ik alcoholist en komt er helemaal niets van me terecht. Mascha, weet jij wat ik met deze problemen moet doen?
Goed artikel Mascha! Een poos geleden heb ik een artikel gehad op school genaamd ‘Het compentente kind’. Dat college zei precies wat jij hebt geschreven in je artikel. Onzekerheid is niet aangeboren, maar aangeleerd. Ga maar eens met een klein kind in gesprek. Ze kunnen altijd HEEL hoog springen of HEEL goed voetballen. En als jij dan zegt, ‘Kijk, ik kan het ook!’ Dan zeggen ze: ‘Ja, maar dat was heel anders dan hoe ik het deed. Ik kan het veel beter!’ Dat vind ik altijd wel grappig. Sinds ik me er zo van bewust ben hoe je mensen – met name kinderen – kunt beschadigen, ben ik heel erg gaan letten op wat ik zeg tegen kinderen en ook op lichaamstaal e.d.! Ik denk echt dat het werkt!
Als klein kind was ik echt heel erg dik en werd ik er vaak mee gepest. Heel erg vaak dat ik als klein kind soms gewoon niet naar school durfde.
Nu heb ik een normaal gewicht maar ik merk dat ik mezelf nog steeds erg dik vind en dat ik altijd bang ben dat andere mensen me ook dik vinden. Nu ik dit zo lees denk ik ook dat het zal liggen aan het verleden.
Gelukkig merk ik wel dat ik met de tijd sterker in me schoenen ben gaan staan.
als je bijv. naar een sollicitatiegesprek moet of stage moet lopen en je voelt je onzeker dan moet je gwn denke dat andere mensen dit ook doen dat jij niet de enige bent die zich onzeker voelt zo denk ik altijd en dan gaat het over
ik ben ook wel eens onzeker zo moeten wij voor school een stage zoeken en dat durfde ik eigenlijk niet, dus ik had aan een vriendin van mij gevraagt of we het samen zouden doen.
nu heb ik hele erge ruzie met haar en omdat we in een schakelklas zitten moesten we kiezen, omdat we ruzie hadden hebben wij elkaar niet gekozen dus we kunnen het ook niet echt goed maken (denk ook niet dat het nog gebeurdt) maar ik kan dus niet maar naar die stage en moet een andere kiezen, maar dat durf ik dus eccht niet en voel me nu echt een beetje zo´n dom meisje van dat ik niks kan enzoo maar vroeger toen durfde ik ook niet echt veel-
xx
Mijn ouders maken mij inderdaad onzeker. Ze hebben wel eens gezegd dat ze me te dik vinden. Dat is zeker -een van- de reden waarom ik Boulimia heb, al weten ze dat niet. Ik wil niet dat ze zich schuldig gaan voelen daarom. Ouders hebben zoveel invloed op hun kinderen! Meer dan ze denken, denk ik.
Een hele goede reden van mij om geen kinderen te willen, ik weet niet of ik zoveel invloed wil hebben op iemand…
Dat laatste stukje heeft me erg geholpen .. :)
Ik ben 14 jaar en ik heb last van een “middelmatige” vorm van acne. Mensen gaan daar heel vaak opmerkingen over maken terwijl ik er niets aan kan doen en dat maakt me dan heel onzeker. Zelf kinderen van 8 jaar noemen me gewoon “puist”.
Ik hoor bij die ‘scarred for life’, en moest gelijk wenen als een klein kind als ik je artikel las. Je hebt gelijk, onzekerheid is je aangeleerd, maar hopelijk kan ik dit ooit een keer afleren. ZALIG ARTIKEL, MEER DOEN!!
Ik dacht, dit is iets voor mensen die er serieus problemen mee hebben. Maar bij dit zinnetje: ‘Merk je dat je onzekerheden je echt belemmeren in je leven (je blijft liever werkeloos dan dat je durft te solliciteren), dan moet je echt hulp zoeken.’ schrok ik. Ik ben 15 en moest een vakantiebaantje zoeken van mijn ouders maar ik durfde echt niet. Ook heb ik mijn maatschappelijke stage voor school nog steeds niet geregeld om die reden. Op school moet ik wel eens presentaties geven en dat kan ik absoluut niet, ik ben altijd bang voor de reacties van klasgenoten en haal altijd onvoldoendes daarvoor. Je zegt dat het kan komen door mensen die je kleineren. Mijn stiefvader scheld me vaak uit voor dom en boeretrut en andere dingen die niet bepaald voor herhaling vatbaar zijn en mijn vader zei een keer dat ik het niveau van de huishoudschool heb, terwijl ik havo doe. Anderen zeggen wel vaak dat t niet zo is, maar toch. Zou het daardoor kunnen komen? Ik durf mijn stiefvader echt neit tegen te gaan hoor.
Ik ben ook 15 en van die onzekerheden heb ik ook last! Ik ben vaak ‘bang’ om op mensen af te stappen, bijvoorbeeld om dus te gaan solliciteren of iets te regelen. Belachelijk eigenlijk, ik probeer nu steeds meer te denken; gewoon doen! Want wat is het ergste wat er kan gebeuren?
Dat soort dingen heb ik ook heel vaak .. :(
Hier heb ik dus ook last van, erg vervelend.
Ik wil een baan, want zonder baan kan ik niet veel extra dingen doen. Maar bij de eerste keer solliciteren werd ik al niet aangenomen.
Ik denk dat ik te eerlijk ben, want als ik mijn kwaliteiten op moet noemen die handig zijn bij vakkenvullen, weet ik niets te zeggen.
Ik ben sociaal, maar verlegen. Dat botst nogal :(
ik werd ook altijd genoemt naar dom terwijl ik 1 van de beste punten van de klas heb diegene die mj dom noemde gaan nu technisch doen en ik doe wetenschappen ik heb gewoon gezegt: ik ben niet dom ik ben slimmer als al jullie lelijke apenkoppen te samen doe ze maar de groetjes daar in techisch aia later vergeet mjn vuilbak niet als je vuilnis man bent en toen lieten ze met rust (:
Het is ‘hoogste punten’ en ‘slimmer DAN jullie te samen’ slimmerik.
En als we nou allemaal zo slim worden als jij wie haalt dan ons vuilnis op? Zit je mooi in je eigen troep. Iedereen is nodig in t leven. Kijk niet op iets of iemand neer om jezelf ‘iets’ te voelen.
Mascha heel mooi geschreven !
Ik vind gewoon dat iedereen mooi is, mooi betekend voor iedereen wat anders maar dat wil niet zeggen dat bepaalde dingen lelijk zijn.
Als je maar tevreden bent met jezelf.
Ik heb ook een maatje meer en op de basisschool werd dat weleens naar me geroepen maar nu heb ik zoiets van iedereen moet me maar accepteren zoals ik ben ! want ik ben blij met mezelf dus ga me niet veranderen voor andere mensen.
Ik hoop dat iedereen dat kan inzien.
Lieve Mascha,
Ik ben 14 en echt altijd onzeker. Zie ik er wel leuk uit? Ben ik niet te dun? ( mensen zeggen tegen me dat ik te dun ben, maar ik kom gewoon niet aan ) Ik vergelijk mezelf de hele tijd met andere mensen. Dat ik bijvoorbeeld denk : Had ik maar blauwe ogen. Zulke dingen. De laatste tijd vind ik mezelf ook echt lelijk zonder make up. Ik schaam me dood zonder make up. Echt zo erg. Ik vind het echt super van je dat je over dit onderwerp schrijft! Xxx
heey Mascha,
Ik wordt nogal onzeker door een jongen. Het ene moment maakt hij me erg blij, maar als hij dat anders reageer op bijvoorbeeld Whatsapp vraag ik mij meteen af of ik iets fout gedaan heb dus, dat het aan mij ligt. Hij kan me zo blij maar tegelijkertijd zo down maken daarbij dus ook een onzekerheid.
liefs, Selina.
heey Mascha,
ik vindt het echt super tof dat je hier een post over schrijft, want ik weet dat heel veel meiden last van onzekerheid hebben. Ikzelf ook en een vriendin van mij heel erg en door dit artikel weet ik hoe ik haar een beetje kan helpen. Dankjewel.
Er zijn zoveel meiden onzeker over dingen en ik weet dat dat ook komt door de puberteit, maar ik denk dat het ook veel heeft te maken met onze cultuur. In onze cultuur zeg je niet zomaar dat iemand mooi of lief is, dat zeg je alleen tegen je vriendje of heel goed vriendin. Maar om het gewoon tegen mensen te zeggen die je helemaal niet goed kent, dat is taboe en dan wordt je raar aangekeken. Je kunt al helemaal niets over jezelf zeggen, want dan wordt je meteen eigendunkerig genoemd. Dit is eigenlijk onzin, ik vind dat je over jezelf moet kunnen zeggen dat je jezelf mooi vind en dat moet ook kunnen tegenover anderen. Ik denk dat als we allemaal wat opener zijn en elkaar aanprijzen, dat dan ook het probleem van onzekerheid zal slinken.
Dus, ik vind mezelf mooi!
ik ben gepest en buitengesloten mijn hele basisschool en middelebare schooltijd, mn ouders hebben mijn broer altijd voor mij geplaatst, daardoor ben ik nu super onzeker en heb ik altijd het gevoel dat ik nooit goed genoeg ben en dat ik de verwachtingen die mensen van me hebben nooit kan waarmaken, waardoor ik liever in mn uppie thuis zit waar ik mezelf kan zijn, dan naar een feestje of wat dan ook te gaan waar ik me constant bekeken en bekritiseerd voel. Ik heb weinig social skills en voel me altijd maar de awkward persoon in het groepje. Wanneer ik wat zeg heb ik meteen spijt en voel me dom en ik kan dan ook echt een week mezelf voor mn kop slaan voor 1 zinnetje dat ik heb gezegd.
Ik probeer het van me af te schudden en heb sinds een paar maanden het motto’come at me bro!’. probeer het maar. Doe wat je kan om me naar beneden te halen, ik heb alles nu zo’n beetje wel gehad, niets kan mij nog verassen en ik ben van nergens en niemand meer onder de indruk. Daardoor vind ik het wel makkelijk om nieuwe contacten te leggen – als je vanaf de eerste seconde al beslist dat het je niets kan schelen wat mensen van je denken heb je niets te vrezen. Mensen vinden me nu spontaan, het nadeel is wel dat als die mensen dan van vreemde naar kennis of vriend gaan, ik me afsluit, omdat het me dan weer wel wat kan schelen wat ze van me denken, en ik weer het gevoel heb dat ik wat cools moet zeggen, dat ik gezellig moet zijn… mijn ouders accepteren me al niet hoe ik ben, hoe moet ik dan van anderen verwachten dat ze dat doen, als zelfs zij het niet doen?
Leven is simpel. Verwijder de mensen die je niet gelukkig maken uit je leven, hou de mensen die dat wel doen. Fuck de rest.
Ik herken me zelf hier erg in en het helpt me ookwel dat het blijkbaar niet aan mij ligt maar aan andere.
Ik ben mensenshuw sinds dat ik op de basischool kwam. Ik praate nooit met mensen en was altijd in me eigen wereldje. In groep5 kreeg ik hulp ik zat dus in een soort groepje dat de ‘Speel-praat groep’ heette. Daar had ik volgens mi jeen jaar opgezeten. In groep7 kwam er 2 keer in de week een vrouw bij mij thuis die me hielp, maar dat had ik opgegeven omdat ik het vervelend vond worden. In groep8 werd het aleen maar erger ik werd verliefd op een jongen bij wie ik heel erg op me gemak voelde en heel aardig vond. Ik had hem een brief geschreven wat ik voor hem voelde en hij schreef helemaal niks treug. Daar was ik zo verdrietig om. Bij mij op de middelbare nu is een meisje die me al sinds groep4 lastig valt. Ik ben ook soms bang voor haar. Terwijl ik me probeer te verzetten. maar dan komt toch die angst weer omhoog wat ze me allemaal heeft aangedaan. Nu heb ik een psygoloog en het helpt wel. Ik durf ook nooit naar buiten te gaan ben altijd op mn kamer op twitter en facebook met mensen aan het praten waar ik me wel fijn bij voel. Me ouders zeggen wel steeds tegen mij ‘Je durft niks, Je bent zielig’ Dan denk je idd dat het aan je zelf ligt..
xx
Ik ben erg blij met dit artikel. Ik ben sinds een paar jaar ook weer erg onzeker geworden. Ik merk bij mezelf dat, als ik uit mijn comfort zone ga, ik weer heel onzeker word. En helaas kan dit bij mij lang aanhouden. Ik denk dat elke keer als je weer een stukje “groeit”, je geconfronteerd wordt met je oude onzekerheid. Ondertussen heb ik me erbij neergelegd dat ik er waarschijnlijk mijn hele leven mee zal moeten dealen. Maar het geeft niet. Gewoon lief zijn voor jezelf en realiseren dat heel veel mensen onzeker zijn (maar gewoon een manier hebben gevonden om ermee om te gaan) helpt mij elke keer weer. Daarom ben ik ook zo blij met dit artikel. Ik houd niet van “fake it untill you make it”, want dan negeer je je eigen gevoelens en ik geloof niet dat onderdrukken goed is :) Thanks xx
mijn beste vriendin lachte me uit tijdens mijn spreekbeurt in groep 4, nu durf ik nooit meer openbaar te praten.
Lieve Mascha,
Ik heb een periode gehad dat ik echt ontzettend onzeker was. Vorig jaar september begon in met mijn stage, en kwam ik erachter dat ik eigenlijk een opleiding doe wat niet mijn ding is, en ik deed iets op stage wat eigenlijk ook niet helemaal bij mij opleiding hoorde. Jammer, als je net aan je 2e jaar begint.. Naast dat ik het niet helemaal leuk vond, vond mijn begeleidster het er ook verschrikkelijk. Dat ze het niet leuk vond reageerde ze zo erg af op mij, dat ze me iedere dag dom noemde. “Waarom weet je bepaalde dingen niet? Dat is toch logisch pffff.. Ik heb het ook op school gehad..” Ik vond haar verschrikkelijk, belde iedere dag met school maar overplaatsen van iemand? Ho maar! In de laatste week heb ik mijn begeleider van school huilend opgebeld en alles precies uitgelegd hoe het zat. Ik kon er niet meer tegen. In die tijd werd ik ook ontzettend onzeker over mijn uiterlijk, begon met gevaarlijk lijnen. Omdat ik zo eerlijk was en alles eruit gooide heeft mijn begeleider van school me alsnog een voldoende gegeven voor mijn stage. Nu gaat alles beter, ik ben echt niet dom of lelijk! Mensen moeten eigenlijk meer dingen gaan waarderen van anderen, en dingen leren begrijpen. Maar ook degene die onzeker is moet er met iemand over praten. Dit lucht op en het geeft je een enorme boost aan zelfvertrouwen:)
Lieve Mascha,
Bij het lezen van je post, herkende ik mezelf er zo hard in!
Ik ben net 18 en ben eigenlijk al heel mijn leven onzeker over mezelf geweest. Mijn gepieker over mijn uiterlijk maar vooral bij de gedachten dat mensen me misschien niet aardig vonden, hebben er voor gezorgd dat ik sinds 2 jaar depressief ben geworden. Het is een constante battle met jezelf…
Ik ben vaak onzeker over hoe ik eruit zie, ik heb namelijk nogal last van puistjes. Van mijn vriendinnen weet ik dat ze het niet erg vinden en het kan me niets schelen wat mensen die me tijdens het winkelen ofzo zien van me vinden. Maar ik ben dus soms wel eens onzeker over hoe ik eruit zie. En ook of ik mooi of misschien wel lelijk ben. Ik ben nu 15 jaar oud en heb nog geen aandacht gehad van jongens waarvan ik het wilde. Dat maakt me ook onzeker. Het kan toch niet waar zijn dat ik alleen maar jongens aantrek die ik zelf niet leuk of aantrekkelijk vind!? En ik weet ook wel dat iedereen mooi is op zijn eigen manier, maar ik wil ook mooi gevonden worden door de jongens die ik leuk vind.
Ik ben momenteel 19, en iedere dag ben ik onzeker. En dan ook over alles, hoe ik eruit zie, en of mensen me wel mogen. Ik hoor vaak genoeg dat mensen mij mogen en dat ik er leuk uit zie. Helaas gaat dit er bij mij niet in. Ik heb een geweldige vriend, en ook hij verteld me iedere dag weer hoe mooi ik ben, en ik ben bang dat mijn onzekerheid dit gaat verpesten. Ik wil wel hulp zoeken, omdat ik weet dat mijn onzekerheid in deze mate niet normaal is, alleen durf ik niet echt. Heb je enige tips Mascha? Liefs
Ik herken dit echt heel erg, ook al ben jij 19 en ik nog maar 13.
Ik vraag mij ook af of mensen me wel mogen enzo,
En ook ik krijg dingen te horen die er bij mij niet ingaan.
Ik heb dan ook een vriendin, een hele goede,
Maar soms maakt ze opmerkingen waarvan ik onzeker wordt.
Alles wat zij wel heeft en anderen niet is meteen ‘raar’.
Zij heeft de perfecte nagels, een beetje als Fé, en ik heb dan
Volgens haar ‘mislukte’ nagels. Dat krijg ik dan ook regelmatig te
Horen. Zij heeft het perfecte figuur, en ik ben wat steviger gebouwt.
We gaan regelmatig samen shoppen en dan wordt ik daar wel weer mee
Geconfronteerd. Dat 34 niet meer kan soms maar 36 er aan te pas moet komen en dergelijke.
Mascha, ik vind het geweldig wat je doet voor amdere doormiddel van deze blog en dat mensen zo hun verhaal even kwijt kunnen en dat er ook geluisterd wordt. Keep up the good work!
En voor alle andere op deze site:
KEEP CALM AND CARRY ON♡
Ook ik ben 19 jaar, en ik herken mij helemaal in jou precies het zelfde. Ik ben ook jaren lang gepest niet alleen met woorden.. liefs
Ik ben nog jong en zit nog op school en word nu (oke nu niet want het is zomervakantie….) ja een beetje ja hoe zeg je dat…… Ontzettend geïriteerd. Twee rot jonges zitten mij te ‘versieren’ met van die flauwe dingen zoals: deet het pijn toen je uit de hemel viel enz en het word aleen naar erger. Ook al zeg ik ‘ oke nu moeten julie echt kappen ‘ en dan gaan ze weg en dan komen ze terug en dan gaat het maar door en door en door….. En dan denk ik gewoon wat is er mis met mij? Waarom moeten ze altijd mij hebben? (alle pesterige stoerdoeners gaan altijd MIJ iriteren… Het word eigenlijk al pesten naar mijn gevoel) en dan wil ik bij iemand om hulp vragen wat ik er aan moet doen zeggen ze altijd : negeren,negeren! Nou geloof me het is makkelijker gezecht dan gedaan!!!! En mijn ouders beginnen me ook een beetje (erg) naar beneden te praten